بررسی نقش تعدیل گری ریسک پذیری مدیران و شرکت در رابطه میان عدم اطمینان سیاست اقتصادی و نوآوری در شرکت ها

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه حسابداری، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران غرب، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران

2 استادیار گروه حسابداری، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران غرب، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران

3 استادیار گروه حسابداری، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران غرب، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر عدم اطمینان در سیاست‌های اقتصادی بر نوآوری است و با توجه به مبانی نظری در این رابطه نقش ریسک پذیری مدیران و شرکت نیز بررسی خواهد شد. جامعه آماری مدنظر محققان در این پژوهش شرکت های پذیرفته شده در بازار سرمایه ایران طی دوره زمانی 1393 الی 1400 بوده است که پس اجرای روش‌ نمونه گیری حذف سیستماتیک تعداد 1000 سال شرکت وارد نمونه نهایی پژوهش شده اند. روش تحقیق بکارگرفته شده از نوع همبستگی و علّی می باشد و روش جمع آوری اطلاعات از نوع پس رویدادی بوده و روش جمع اطلاعات مورد استفاده در این تحقیق با استفاده از روش‎های کتابخانه ای و پایگاه داده های سازمان بورس اوراق بهادار تهران استفاده شده است. نوع داده مورد استفاده در این پژوهش از نوع پانل بوده و روش رگرسیونی برای اجرای فرضیه های پژوهش از نوع چند متغیر می باشد. پنج فرضیه فرعی این پژوهش در سطح اطمینان 0/95 با نرم افزار stata مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نتایج اجرای فرضیه ها نشان دهنده آن است که عدم اطمینان در سیاست های اقتصادی که ناشی از تغییراتی همچون نرخ ارز، تورم و بهره بانکی باشد دارای اثرات مخربی بر سطح نوآوری در شرکت های مختلف بازار سرمایه ایران دارد و همچنین شرکت هایی که برمحور خلاقیت و نوآوری در محصولات خود هستند تحت تاثیر بیشتر این موضوع قرار خواهند گرفت و همچنین در ادامه نیز نتایج نشان دهنده آن بود که هرچه میزان ریسک پذیری مدیران در شرکت ها بعلت وجود ساختار اهرم کمتر در شرکت، بالاتر باشد از میزان اثرات مخرب عدم اطمینان در شرایط اقتصادی بر نوآوری کمتر خواهد شد و در ادامه نیز مشخص گردید شرکت هایی که دارای مالکیت دولتی هستند، بعلت وجود پشتوانه های دولتی از جمله بودجه های مالی ثابت، ریسک پذیری بیشتری داشته و کمتر تحت تاثیر شرایط ناپایدار اقتصادی قرار خواهند گرفت.