رابطه فعالیتبدنی در منزل با خودکارآمدی، اضطراب و کیفیت زندگی دانش¬آموزان دوره ابتدایی در دوران کرونا
نویسندگان
1 استادیار، گروه تربیت بدنی، واحد گنبدکاووس، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گنبدکاووس، گنبدکاووس، ایران.
2 کارشناس ارشد گروه علوم تربیتی، واحد گنبدکاووس، دانشگاه آزاد اسلامی، گنبدکاووس، ایران.
3 مدرس گروه علوم تربیتی، واحد گنبدکاووس، دانشگاه آزاد اسلامی، گنبدکاووس، ایران.
doi
https://doi.org/10.82586/jpmh.2025.1128762چکیده
زمینه و هدف: در کشور چین در اواخر سال 2019 ویروس جدیدی از نوع ویروس کرونا کشف شد و در مدت زمان اندکی، این بیماری به یک بیماری همهگیر در جهان تبدیل شد. هدف مطالعه حاضر رابطه فعالیتبدنی در منزل با خودکارآمدی، اضطراب و کیفیت زندگی دانش¬آموزان دوره ابتدایی در دوران کرونا بود. روش¬شناسی پژوهش: این پژوهش از نوع مطالعات نیمه تجربی، همبستگی بود. جامعه آماری مطالعه حاضر را کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر کلاله (2800=n) تشکیل دادند که به صورت تصادفی-خوشه¬ای طبق جدول مورگان تعداد 313 نفر شامل 190 دانش¬آموز پسر و 123 دانش¬آموز دختر که در سال تحصیلی 1401-1400 در مدارس ابتدایی مشغول به تحصیل بوده¬اند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده¬ها پرسشنامه اضطراب بیماری کودکان علی¬پور و همکاران (1398)، پرسشنامه خودکارآمدی کودکان و نوجوانان (SEQ-C) (2001) و پرسشنامه فعالیت بدنی رز، لارکین و هندس و همکاران (2009) و پرسشنامه کیفیت زندگی (1399) بود. یافته¬ها: نتایج نشان داد، بین فعالیت بدنی با خود کارآمدی و اضطراب در سطح خطای 5 درصد رابطه معناداری وجود ندارد؛ اما بین فعالیت بدنی و کیفیت زندگی در سطح خطای 5 درصد رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (0.266=r ). نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این تحقیق می¬توان بیان کرد که فعالیت بدنی در منزل در دوران کرونا تا مقدار زیادی باعث کاهش اضطراب، استرس و خودکارآمدی می¬شود.
