تأثیر تمرینات تناوبی با شدت متوسط همراه با مکمل اُمگا-۳ بر مقاومت به انسولین در رت‌های ویستار چاق مبتلا به دیابت نوع ۲

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.

3 گروه زیست شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

doi
https://doi.org/10.82586/jpmh.2025.1212189
چکیده

زمینه و هدف: تمرینات هوازی و مصرف امگا-۳ به عنوان مداخلات غیردارویی مؤثر در مدیریت دیابت شناخته می‌شوند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تمرینات تناوبی هوازی با شدت متوسط (MIIT) همراه با مصرف امگا-۳ بر مقاومت به انسولین در رت‌های ویستار چاق مبتلا به دیابت نوع ۲ بود. مواد و روش: در این مطالعه تجربی، ۱۵ سر رت ویستار نر سه‌ماهه با وزن ۲۰۰ تا ۲۲۰ گرم به‌صورت تصادفی در پنج گروه کنترل (رژیم غذایی استاندارد)، دیابت، دیابت + ورزش، دیابت + مکمل و دیابت + ورزش + مکمل تقسیم شدند. چاقی با رژیم غذایی پرچرب و فروکتوز بالا القا گردید و دیابت با تزریق داخل صفاقی استرپتوزوتوسین ایجاد شد. پروتکل تمرین شامل هشت هفته MIIT بود و مکمل امگا-۳ به صورت روزانه ۱۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم روغن ماهی به مدت شش هفته مصرف شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: ایجاد دیابت موجب افزایش معنادار سطوح گلوکز، انسولین ناشتا و شاخص HOMA-IR نسبت به گروه کنترل شد (001/0>P). در گروه دیابت + مکمل کاهش معناداری در سطح گلوکز و مقاومت به انسولین نسبت به گروه دیابت مشاهده گردید (05/0>P). همچنین، گروه دیابت + ورزش + مکمل به‌طور معناداری کاهش سطوح گلوکز، انسولین ناشتا و HOMA-IR را نسبت به گروه دیابت نشان داد (05/0>P). نتیجه گیری: این نتایج نشان می‌دهد که استفاده از مکمل امگا-۳ بخصوص با تمرین MIIT  می‌تواند اثرات مثبتی بر کنترل متابولیک دیابت نوع ۲ داشته باشد.