جهانی شدن اقتصاد و ضرورت همگرایی اقتصادی منطقهای ایران؛ مطالعه موردی: سازمان همکاری شانگهای
نویسندگان
doi
چکیده
جهانی شدن اقتصاد و ضرورت همگرایی اقتصادی منطقه ای ایران؛ مطالعه موردی: سازمان همکاری شانگ های مهدی محمدزاده راوندی[1]- حجت مهکویی[2] چکیده: پدیده جهانی شدن اثرات بسیاری بر شاخص های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی کشورها از جمله حاکمیت ملی کشورها، اقتصاد و گردش کالا و روندهای منطقه گرایی و ائتلاف دارد. در این بین منطقه گرایی، از جمله بازیگران جدید در روابط بین الملل هستند که از نیمه دوم قرن ۲۰ و همزمان با جهانی شدن به سرعت گسترش یافته است. یکی از بزرگ ترین و وسیع ترین این منطقه گرایی از لحاظ گستره جغرافیایی و جمعیت، سازمان همکاری شانگ های است که در سال ۲۰۰۱ پایه گذاری شد. تحقیق حاضر با روش تحلیلی به بررسی جهانی شدن و منطقه گرایی به عنوان یکی از گزینه های پیش روی ایران در این فرایند با تاکید بر سازمان شانگ های می پردازد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که در فرایند جهانی شدن ایران ناگزیر از ورود به ائتلاف ها و منطقه گرایی است و در این روند، حضور جدی تر در سازمان شانگ های به دلیل سابقه تاریخی، همجواری جغرافیایی، حضور همسایگان موثر و قدرت های بزرگ جهانی و بازار مصرف بسیار وسیع، ضروری است. واژگان کلیدی: جهانی شدن، جهانی شدن اقتصاد، منطقه گرایی، سازمان همکاری شانگ های [1]- دانشجوی دکتری، جغرافیای سیاسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران mahdi_ravandi@yahoo.com [2]- استادیار و عضو هیئت علمی، گروه جغرافیای سیاسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد،ایران: نویسنده مسئول hojat_59_m@yahoo.com