وجه تسمیه و جلوههای تمثیلی آن در متون ادبی
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی- واحد ساری - ایران
doi
چکیده
انسان در پیرامون خود با اسامی اشخاص، مکانها، حیوانات، نباتات، اشیا وغیره سر و کار دارد که علّت نامگذاری بسیاری از این اسمها بر او پوشیده است. یکی از مسایلی که ذهن کنجکاو بشر را به خود مشغول کرده است، یافتن ارتباط حقیقی بین اسم و مُسمّی است که از آن، تعبیر به وجه تسمیه میکنند. وجه تسمیه در متون ادبی بازتاب بسیار گستردهای دارد و از جنبههای گوناگون و از جمله تمثیل، قابل بررسی است. مسلم است که تمثیل، همچون ابزاری نیرومند و تأثیر گذار، همواره در متون ادبی و بویژه عرفانی، سبب خلق تخییلات و تمثیلات فراوانی شد و آثاری ارزشمند و بدیع در این زمینه به جا گذاشته است. در این مقاله، نگارنده بر آن است تا هنر و خلاقیّت شاعران و نویسندگان ادب فارسی که با استفاده از ابزار وجه تسمیه، در پروراندن تمثیلها و نمادها نقش اساسی ایفا کردند، شرح و بسط نماید.