بررسی تحولات پارادایمی در حوزه توسعه: تحول از توسعه مدرن به نظریات معاصر
نویسندگان
doi
چکیده
سجاد جان پرور[1]-قدرت احمدیان*[2]- مختار نوری[3] تاریخ دریافت: 24/4/1399- تاریخ پذیرش: 4/6/1399 چکیده: این مقاله با تکیه بر رویکرد پارادایمی تلاش نموده تا چرایی و شیوۀ تحول از پارادایم توسعه مدرن را به بحث بگذارد. در شکلگیری چنین تحولی دو دسته عوامل عینی (تحولات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی) و ذهنی (تحولات معرفت شناختی) را میتوان موثر دانست. بدین صورت که در نتیجه گذار از اثبات گرایی به عصر پسااثباتگرایی، پارادایم سیاسی از ساختارگرایی و دولت محوری به سمت تکثرگرایی و ضدیت با ساختار دولت حرکت کرده است. چنین وضعیتی را میتوان در تحول از پارادایم نوسازی به عنوان پارادایم مسلط به سمت پارادایم نوظهور پست مدرنیسم و نظریاتی دیگر مانند پساتوسعه گرایی و توسعه انسانی مشاهده کرد. نتایج بحث نشانگر آن است که غرب محوری، قدرت محوری، ساختارمحوری، نفی کارگزاری انسان، ضعف اخلاقی در فرایند توسعه مدرن و ... از مهمترین موضوعاتی هستند که زمینه های تحول در نظریه های توسعه و ظهور نظریات جدید را فراهم ساخته اند. [1]- دانش آموخته کارشناسی ارشد، علوم سیاسی، واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران sajadjanparvr1364@gmail.com [2] - استادیار و عضو هیات علمی، روابط بین الملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران: نویسنده مسئول ghudratt@yahoo.com [3] - دکتری تخصصی، علوم سیاسی (اندیشه سیاسی)، دانشکده و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران nouri.mokhtar63@gmail.com