تطبیق حکایت هبوط در دو حماسهی شاهنامهی فردوسی و بهشت گمشدهی میلتون
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه محقق اردبیلی
2 دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی
doi
چکیده
پردازجان میلتون در اثر حماسی خود، بهشت گمشده، به بیان و توصیف حکایت هبوط در داستان هبوط ابلیس، هبوط آدم و هبوط روح مسیح در کالبدی خاکی پرداخته است. در توصیفات و تعاریف میلتون علاوه بر جنبههای متفاوت هبوط، گاهی دیدگاه شاعر را در بیان لزوم و پیامدهای هبوط بشر همچون عشق، مرگ، برافروختن شعلۀ شهوت و نیاز به توبه و تضرّع و همچنین عظمت هبوط روح آسمانی مسیح را در جسمی زمینی و تأثیر آن در رستگاری و جاودانگی نهایی بشر، میتوان دید. در شاهنامۀ فردوسینیز هبوط، گاه معنوی و گاه عینی است؛ گاه متوجه شاهان و پهلوانان و گاه در پیوند با قلمرو های آنان و سرزمین های اساطیری و تاریخی است. افزون بر آن، این حماسۀ ملّی، ریشه در اساطیر و باورهای اساطیری ایرانیان دارد. داستان آفرینش و نبرد بزرگ اساطیری میان دو قطب اهورامزدا و اهریمن یا خیر و شرّ (همچون نبرد میان خدا و شیطان در برخی از ادیان زندۀ دنیا) که بنیاد این باورهای کهن را تشکیل می دهد، و نیز درونمایه های اصلی برخی از داستان ها و شخصیتپردازی قهرمانان آنها همچون تهمورث، جمشید و کاووس به گونه ای آشکار یا نمادین در بردارندۀ معانی آشکار و نهان هبوط است. این پژوهش به بررسی جنبه های گوناگون هبوط در این دو اثر حماسی می پردازد.