نمودهای عناصر سوررئال در شعر ده شاعر کودک
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران
doi
10.30466/jispll.2024.121542چکیده
شعر کودک، متناسب با ویژگیها و نیازهای کودکان و بر اساس تخیل و عواطف مخاطبانِ کودک آفریده میشود. این امر، زمینۀ خلقِ دنیا و احوالی را فراهم میکند که به دنیای سوررئال و یا آنچه در آثار سوررئالیستی شکل میگیرد، بیشباهت نیست. در این پژوهش، قرابتِ ذهنیات و دنیای خیالِ کودکان و به تبع آن، نسبتِ فضا و عناصر شعر کودک با بعضی مبانی سوررئالیسم مورد بررسی قرار گرفته و ابعادِ استفادۀ ده شاعر از شاعرانِ کودک از مختصات و ظرفیتهای سوررئالیسم تببین و تشریح شده است. در این راستا، امکانات و قابلیتهای شاعرانهای که به آفرینش واقعیتی تازه و فراتر از واقعیتِ شناختهشده در شعر شاعران این پژوهش انجامیده، شناسایی و تعریف گردیده است. نتایج پژوهش نشان میدهد: کیفیتِ عینیکردنِ تصاویر ذهنی و تغییرِ هویت و جایگاهِ اشیا، چگونگی ایجادِ زمینه برای نقشآفرینی متفاوت و مغایر با واقعیت، همچنین، نحوۀ بهرهمندی از طنزِ نامتعارف و روایتِ خواب و رؤیا که وجوهی از سوررئالیسم هستند، در شعر شاعران این پژوهش، نمود و تجلی دارد. این امر، ضمن آنکه تمایل خودآگاه و ناخودآگاهانۀ این شاعران را به استفاده از قابلیتهای عناصر سوررئال آشکار میکند، رویکردی است که زمینۀ به کارگیری تخیلی متناسب با ظرفیت و علائق کودکانه را در شعر کودک فراهم میسازد.