ارائه الگوی سیستمی ارتقای بهرهوری منابع انسانی در دانشگاه با رویکرد دیماتل فازی (مطالعه موردی: واحدهای دانشگاه آزاد استان آذربایجان شرقی)
نویسندگان
1 استادیارگروه مدیریت، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه مدیریت، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
3 استاد گروه مدیریت، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30495/qjopm.2020.670491چکیده
هدف تحقیق حاضر، ارائه الگوی سیستمی ارتقای بهرهوری منابع انسانی در دانشگاه با رویکرد دیماتل فازی بوده است. جامعه آماری شامل تمامی اعضای هیأت علمی واحدهای مختلف دانشگاه آزاد مستقر در استان آذربایجان شرقی در سال تحصیلی 1397-1398 بوده است. ابزار گردآوری دادهها دو نوع پرسشنامه محقق ساخته است که اولی در راستای شناسایی عوامل ارتقای بهرهوری منابع در دانشگاه و بر مبنای طیف پنج گزینهای لیکرت تهیه و تنظیم گردید. پرسشنامه نوع دوم بر مبنای انجام مقایسات زوجی مورد نیاز رویکرد سیستمی دیماتل فازی تهیه و تنظیمشده است. روایی پرسشنامهها با رویکرد محتوایی و پایایی آن بر اساس رویکردهای سازگاری درونی و آزمون مجدد بررسیشده است. دادههای حاصل از پرسشنامه نوع اول حاوی 17 شاخص تحت آزمون آماری تی استیودنت قرار گرفت و پنج عامل مؤثر بر ارتقای بهرهوری منابع انسانی دانشگاهی شناسایی شد. در گام دوم پرسشنامه نوع دوم بر مبنای مقایسات زوجی مطابق با رویکرد سیستمی دیماتل تشکیل گردید. یافتهها نشان داد که زمینهسازی برای بروز خلاقیت و نوآوری، ارائه آموزشهای هدفمند و بهرهگیری از راهبردها و رویههای مناسب مدیریت دانشی بهعنوان عواملی با برآیند اثرگذاری و اثرپذیری بالا در سیستم تحت مطالعه میباشند. همچنین ارائه آموزشهای هدفمند بهعنوان عاملی که دارای برآیند بالاتری از منظر اثرگذاری بر سایر عاملهای سیستم شناسایی شد. بهعلاوه دو عامل توسعه روندهای شایستگی سالاری در ترفیع و ارتقا و زمینهسازی برای بروز و ظهور خلاقیت و نوآوری در سازمان بهعنوان دو عامل با برآیند اثرپذیری از سایر عاملها شناساییشده است.