تأثیر نوع پایه، الگوی رشد میوه‌ها و تراکم سلولی پوست در بروز عارضه ترکیدگی قبل از برداشت مرکبات

نویسندگان

1 گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن، ایران

2 گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن، ایران

3 گروه ژنتیک و بهنژادی، پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری، رامسر، ایران

4 گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن، ایران

5 گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن، ایران

doi
چکیده

عارضه ترکیدگی قبل از برداشت میوه، هر ساله موجب کاهش شدید عملکرد و افزایش پوسیدگی‌های قارچی در میوه مرکبات می‌شود. در این پژوهش نقش پایه و عوامل فیزیکی مربوط به میوه‌های مرکبات در شدت ترک‌خوردگی آنها بررسی شد. به‌این منظور، پژوهشی در سال 96-1395 در قالب آماری بلوک‌های کامل تصادفی به صورت فاکتوریل با سه تکرار روی درختان 15 ساله سه رقم نارنگی پیج، کارا و کادوکس (کلمانتین کادوکس) پیوندی روی چهار پایه نارنج، ترویر سیترنج، سیتروملو و کلئوپاتراماندارین در شرایط بدون آبیاری در شهرستان تنکابن (باغ خصوصی) انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد که هر دو عامل پایه و رقم در بروز ترکیدگی قبل از برداشت نقش بارزی داشته‌اند. مشخص شد که ارقام پیوند شده روی پایه‌های نارنج و سیتروملو به‌ترتیب بیشترین و کمترین درصد ترکیدگی را داشته و ترویر سیترنج و کلئوپاتراماندارین هر دو در سطح مشابه و در بین این دو حد بودند. همچنین، الگوی رشد میوه، میزان ضخامت پوست و تراکم سلولی در ناحیه گل‌گاه ارقام مختلف سبب شد تا ارقام نارنگی پیج و کادوکس به‌ترتیب بیشترین و کمترین شدت ترکیدگی را داشته باشند. نتایج این بررسی همچنین نشان داد که در میوه‌های ترک‌خورده هر رقم، تراکم سلولی پوست در ناحیه گل‌گاه میوه کمتر از میوه‌های ترک‌نخورده است.