فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این پژوهش اثر تیمارهای سیلیکونی، همزیستی میکوریزائی و بر هم کنش آن‌ها بر برخی پارامتر‌های بیوشیمیائی و فیزیولوژیکی گیاه سویا مورد بررسی قرار گرفت. برای این‌ کار گیاه سویا (Glycine max L.) با قارچ میکوریز Glomus mosseae تلقیح شده و سپس تیمارهای 0، 2/0، 2 و 4 میلی مولار سیلیکون تغذیه شدند. بعد از دو ماه اندازه‌گیری‌های لازم در گیاهان انجام شد. نتایج به دست آمده نشان داد اگرچه تیمارهای میکوریزی و سیلیکونی باعث افزایش رشد گیاه سویا شدند اما بر هم کنش آن ها فاقد چنین اثری بود. محتوی قند و پروتئین گیاه خصوصا اندام های هوائی در تیمارهای میکوریزائی و سیلیکونی عموما افزایش نشان داد اما بر هم کنش میکوریز و سیلیکون فقط باعث افزایش محتوی قند گیاه شد. همچنین محتوی فسفر گیاه به شدت تحت تاثیر میکوریز افزایش یافت. سیلیکون در بر هم کنش با میکوریز نیز مقدار فسفر ریشه ها را افزایش داد. محتوای پیش سازهای کلروفیلی شامل پروتوکلروفیلد و کلروفیلدهای a و b همگی تحت تاثیر تیمارهای میکوریزی و نیز بر هم کنش سیلیکون و میکوریز افزایش معنی داری نشان دادند. تیمارهای سیلیکونی و میکوریزائی به تنهایی تاثیر چندانی بر محتوی کلروفیل های a و b و کاروتنوئید های گیاه نگذاشتند اما به کار بردن هم زمان آن ها باعث افزایش محتوی کلروفیل a و کاروتنوئید ها شد ولی روی میزان کلروفیل b تاثیری نگذاشت. به طور کلی اعمال همزمان تیمارهای میکوریزائی و سیلیکونی بر روی پارامترهای رشدی و فیزیولوژیکی گیاه اثر کمی داشت اما باعث افزایش معنی دار محتوی رنگدانه ای گیاه گردید.