ملاحظات حقوقی زیست‏محیطی در مدیریت صنعت بازیافت کشتی‏ها

نویسندگان

1 دانش ‏آموخته کارشناسی ارشد (حقوق بین ‏الملل)، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 دانشیار، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 استادیار، گروه حقوق، دانشکدة حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

4 مربی، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22059/jplsq.2023.348496.3175
چکیده

آهن و آلیاژهای متعدد آن یکی از نیازهای ضروری بشر امروزی است که باید عرضه و تقاضای آن به شکل صحیحی مدیریت شود. اوراق‏سازی و بازیافت کشتی‏ های به پایان عمر رسیده، یکی از منابع مهم تأمین فولاد برای سایر صنایع است که به‏ دلیل مخاطرات انسانی و زیست‏ محیطی در حین برچیدن این سازه بسیار بزرگ نیاز به شیوه ‏های مدیریتی و حقوقی نوینی دارد. در این پژوهش سعی شده با در نظر گرفتن چالش ‏های مدیریتی و محدودیت ‏های قانونی، ضمن توجیه نیاز به بازیافت کشتی‏ها با روش تحقیق کتابخانه‏ ای، وضعیت صنایع فولادیسازی در کشورهای حوزه خلیج‏فارس را در نظر گرفته و با استفاده از آمار تولیدی صنایع فولادسازی، نیاز به بازیافت کشتی و ارزش افزوده اقتصادی آن تشریح شود. صنعت بازیافت کشتی آن‏گونه ‏که در کشورهایی مانند بنگلادش، هند و پاکستان به انجام می‏رسد، خطرناک و آلاینده محیط ‏زیست ساحلی و دریاست، ولی با توجه به وضعیت موجود و نیاز کشور به استقرار این صنعت، توسعه آن مشروط به ارائه استانداردهای زیست‏ محیطی است. چنین امری با امعان نظر به روشی که در کشور حاشیه‏ ای خلیج‏ فارس و دریای عمان یعنی امارات متحده عربی در حال انجام است، با توجه به مشابهت اقلیمی با جنوب کشور ضروری به‏ نظر می‏رسد.