ملاحظات حقوقی زیستمحیطی در مدیریت صنعت بازیافت کشتیها
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد (حقوق بین الملل)، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 استادیار، گروه حقوق، دانشکدة حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
4 مربی، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2023.348496.3175چکیده
آهن و آلیاژهای متعدد آن یکی از نیازهای ضروری بشر امروزی است که باید عرضه و تقاضای آن به شکل صحیحی مدیریت شود. اوراقسازی و بازیافت کشتی های به پایان عمر رسیده، یکی از منابع مهم تأمین فولاد برای سایر صنایع است که به دلیل مخاطرات انسانی و زیست محیطی در حین برچیدن این سازه بسیار بزرگ نیاز به شیوه های مدیریتی و حقوقی نوینی دارد. در این پژوهش سعی شده با در نظر گرفتن چالش های مدیریتی و محدودیت های قانونی، ضمن توجیه نیاز به بازیافت کشتیها با روش تحقیق کتابخانه ای، وضعیت صنایع فولادیسازی در کشورهای حوزه خلیجفارس را در نظر گرفته و با استفاده از آمار تولیدی صنایع فولادسازی، نیاز به بازیافت کشتی و ارزش افزوده اقتصادی آن تشریح شود. صنعت بازیافت کشتی آنگونه که در کشورهایی مانند بنگلادش، هند و پاکستان به انجام میرسد، خطرناک و آلاینده محیط زیست ساحلی و دریاست، ولی با توجه به وضعیت موجود و نیاز کشور به استقرار این صنعت، توسعه آن مشروط به ارائه استانداردهای زیست محیطی است. چنین امری با امعان نظر به روشی که در کشور حاشیه ای خلیج فارس و دریای عمان یعنی امارات متحده عربی در حال انجام است، با توجه به مشابهت اقلیمی با جنوب کشور ضروری به نظر میرسد.