ارزیابی عوامل موثر بر کیفیت فضای معماری داخلی در راستای بهبود تاب آوری فضا با هدف ارتقاء بهره وری منابع انسانی بر پایه نظریه سلسله مراتبی نیازهای مازلو
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه مدیریت بازرگانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
2 دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 استاد گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
4 دانشیار گروه معماری ،دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.71737/jpm.2025.3113637چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین کیفیت معماری فضای داخلی محل کار کارکنان سازمانها با تابآوری فضایی و تأثیر آن بر بهرهوری کارکنان است. این پژوهش از منظر هدف، اکتشافی، به لحاظ استفاده کاربردی و از نظر فنون گردآوری دادهها، کیفی است. در این پژوهش از شیوه مطالعه اسنادی، انجام مصاحبههای نیمهساختاریافته و تشکیل گروه متمرکز خبرگان حوزههای مرتبط به منظور گردآوری دادهها و اطلاعات استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش شامل خبرگان گرایشهای مختلف از سه رشته معماری، روانشناسی و مدیریت به تعداد 12 نفر بوده است. در این مطالعه از روش تحلیل محتوای کیفی برای تحلیل دادهها بهرهگیری شده است برای دستیابی به نتایج نهایی، یافتههای حاصل از تحلیل محتوای نظرات گروه متمرکز از یک سو با پژوهش های پیشین در حوزه تابآوری، کیفیت فضا و از سوی دیگر با آرای "آبراهام مازلو" مربوط به سلسلهمراتب نیازها منطبق گردیده است. در پژوهش حاضر، نقش محوری بهرهوری کارکنان به عنوان متغیر تأثیرپذیر در اتصال همه مؤلفهها در نظر گرفته شده است. نتایج حاصل از پژوهش به یک مدل منتهی شده که محورهای اصلی آن (عوامل زیستی و روانی؛ عوامل رضایتمندی و ماندگاری؛ و عوامل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی) به صورت یک چرخه مثلثی با هم در تعامل قرار میگیرند. با افزایش بهرهوری امکان توسعه محور سوم به عنوان اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی حاصل میشود که خروجی این بخش به سمت توسعه کیفیت فضا و استمرار جریان منجر میشود.