طراحی و روایابی الگوی صمیمیت سازمانی در شرایط دورکاری: رویکرد آمیخته

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 استاد گروه مدیریت دولتی، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 استادیار گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

4 استادیار گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.71737/jpm.2025.3123642
چکیده

پژوهش حاضر با هدف طراحی و روایی یابی الگوی صمیمیت سازمانی در شرایط دورکاری انجام شد. جهت گیری پژوهش، توسعه ای و روش شناسی آن، از نوع متوالی- اکتشافی دو مرحلهای‌‌با رویکرد آمیخته می باشد. رویکرد پژوهش در بخش کیفی، تحلیل محتوا و واحد تحلیل آن کلمه و مضمون بود. جامعه آماری، متشکل از خبرگان دانشگاهی بودند که با استفاده از شیوه نمونه‌گیری زنجیره ای در مصاحبه پانزدهم اشباع نظری حاصل گردید. در بخش کمی، روش تحقیق توصیفی- پیمایشی بود و جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشگاه پیام نور استان تهران بودند که با استفاده از رویکرد نمونه‌گیری تصادفی ساده و از طریق فرمول کوکران، 316 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. بر اساس تركيب الگوی سندلوسكي - باروس (2007) و براون- کلارک (2006) در تحقيقات كيفي، 3 بعد و 41 مؤلفه به عنوان عوامل ارتقاي صميميت سازماني شناسایی شدند. با تشكيل گروه كانوني و برآورد ضریب کاپای کوهن 91/0، یافته‌های‌‌‌‌پژوهش از کفایت لازم برخوردار بود. نتایج داده‌های‌‌کمی نيز وجود رابطۀ متغیرهای‌‌رفتاری، ساختاری و محیطی با ارتقای صمیمیت در شرایط دورکاری را تأیید کرد. یافته‌های‌‌‌‌این پژوهش در مجموع نشان داد قابلیت‌های‌‌‌‌رفتاری، ساختاری و محیطی در سازمان، در ارتقای صمیمیت سازمانی در شرایط دورکاری مؤثر است.