تکوین محله آناهیتا: آوارگی، طرد و حاشیهنشینی
نویسندگان
1 گروه جامعه شناسی دانشگاه رازی
2 گروه جامعه شناسی
3 عضو هیئت علمی دانشگاه رازی
doi
10.22059/ijsp.2024.370815.671204چکیده
این مقاله به مراحل شکلگیری محله آناهیتا در کلانشهر میپردازد. رویکرد نظری مقاله مبتنی بر آراء هانری لوفور دربارۀ «تولید فضا» است. روش پژوهش مردمنگاری و فنون گردآوری داده مشاهده و مصاحبه هستند. یافتههای پژوهش نشان میدهند: در نتیجه افزایش جمعیت شهر کرمانشاه در دهههای 40 و 50 خورشیدی مدیریت شهری در دشت «خورهسو» شروع به شهرکسازی کرد. شهرک آناهیتا توسط شرکت انبوهساز آکوپال برای امرای ارتش در منتهیالیه شمالغربی کرمانشاه ساخته شد. با شروع جنگ تحمیلی، آوارگان شهرستان قصر شیرین در این شهرک اسکان داده شدند. آنان به مرور به بازتقسیم واحدهای مسکونی روی آورند تا بتوانند جمعیت بیشتری را در آن جای دهند. به مرور مردم زمینهای خالی و اطراف شهرک را به دور از نظارت شهرداری ساختند. سال 1373 شهرداری نظارت محله را بر عهده گرفت و اجازه ساخت و ساز خارج از محدوده را ممنوع کرد و نامگذاری معابر، انشعاب آب، برق و گاز را بر عهده گرفت. مشکل مالکیت سبب شد که شهرداری نتواند بر ساخت طبقات نظارت کند و فعالیت چندانی در زمینه ساخت فضای سبز، فضای آموزشی و بهداشتی نداشت. سرانجام مردم در چنین وضعیتی به شیوههای خارج از استانداردهای شهرسازی محلهای کمبرخودار آناهیتا را به شکل کنونی بنا نهادند که در زمره محلههای حاشیهنشین است.