سرو اپیدمیولوژی و بررسی مولکولی ویروس هپاتیت E در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در شهر اهواز
نویسندگان
1 دکترای حرفهای پزشکی، دانشکده پزشکی، واحد پردیس، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
2 دانشیار ویروسشناسی پزشکی، گروه ویروسشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
3 دکترای تخصصی ویروسشناسی، گروه ویروسشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
4 استاد ویروسشناسی پزشکی، گروه ویروسشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
doi
10.30468/jsums.2026.7784.3063چکیده
زمینه و هدف: آگاهی از شیوع هپاتیت E میتواند شاخصی برای سلامت و بهداشت عمومی باشد. ﻭﻳﺮﻭﺱ هپاتیت E از عوامل شایع هپاتیت حاد در افراد بالغ است. اگرچه راه اصلی انتقال هپاتیت E، از طریق مدفوعی-دهانی است؛ گزارشهایی مبنی بر انتقال از راه خون منتشر شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی سرواپیدمیولوژی ﻭﻳﺮﻭﺱ هپاتیت E (HEV) در بیماران تالاسمی ماژور در شهر اهواز انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی، بر روی 88 بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور که برای دریافت خون ماهانه در بازه زمانی 6 ماه در سال 1398 به درمانگاه شفا در شهر اهواز مراجعه کرده بودند، انجام شد. برای تشخیص آنتیبادی های IgM وIgG بر علیه HEV از آزمون الیزا استفاده شد. سپس تمام نمونه ها جهت تشخیص RNA ویروس، تحت RT-PCR قرار گرفت. داده های حاصل با آزمونهای آماری تجزیهوتحلیل شد.یافتهها: از 88 بیمار مورد بررسی، Anti-HEV IgG در 10 نفر (36/11%) و Anti-HEV IgM در 6 نفر (81/6%) گزارش شد. HEV RNA با روش RT-PCR در هیچکدام از نمونهها یافت نشد. ارتباط آماری معناداری بین آنتیبادی علیه HEV با سن و جنس وجود نداشت؛ در حالیکه بین عفونت HEV و تعداد انتقال خون ارتباط معنیداری مشاهده شد (02/0=P).نتیجهگیری: این مطالعه نشان داد که باتوجهبه وجود Anti-HEV IgG - علیرغم عدم وجود ویروس در خون- بیماران در گذشته به HEV مبتلا شده و میزان شیوع در جمعیت مورد مطالعه، بالا بوده که نشاندهنده اندمیکبودن این عفونت در جامعه است.