تحلیل انتقادی صحت شرط عدم فرزندآوری و تاثیر اقتصادی آن در عقد نکاح
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزشی فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه آموزشی فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران
3 استادیار گروه آموزشی فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تربتحیدریّه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربتحیدریّه، ایران
doi
10.22034/ejs.2023.362733.1299چکیده
زمینه و هدف: شرط عدم فرزندآوری به عنوان واقعه حقوقی، از جمله شروط متصور ضمن عقد نکاح است. «تحلیل صحت شرط عدم فرزندآوری در عقد نکاح» تبیین حکم شرط عدم فرزندآوری در نکاح دائم و موقّت.مواد و روشها: این تحقیق از نوع نظری بوده روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی است و روش جمع آوری اطلاعات بصورت کتابخانه ای است و با مراجعه به اسناد، کتب و مقالات صورت گرفته است.ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.یافته ها: شرط عدم فرزندآوری ممکن است در قالب شرط ترک فعل منعقد گردد. نسبت به صحّت یا بطلان شرط مزبور با توجه به احترام به اراده طرفین و اقسام نکاح و همچنین سلب حقوق (کلّی و جزئی- حق استمتاع، حق مادری) و مصالح فرد و جامعه و اقتضائات زمان بین فقهاء اختلاف است.نتیجه: شرط عدم فرزندآوری در ضمن عقد نکاح موقت مورد پذیرش فقها و حقوقدانان است. این شرط در نکاح دائم، به صورت جزیی و محدود به زمان، بلا اشکال میباشد اما به صورت دائمی، باطل و از دیدگاه برخی از فقها و حقوقدانان، مبطل عقد هم است. یکی از دلایل بچّهدارنشدن زوجین، نگرانی از مسایل و مشکلات اقتصادی، است.