پژوهشی دربارة جایگاه ادبیات تعلیمی در قصاید پارسی
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه باهنر کرمان
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) قزوین
3 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) قزوین
doi
چکیده
ادبیات تعلیمی، یکی از مهمترین انواع ادبی است که در فرهنگ و ادبیات هر کشوری یافت میشود و سعی در پرورش قوای روحی و صفات نیک اخلاقی انسانها دارد. این نوع ادبی در بسیاری از آثار شاعران ایرانی وجود دارد. آثاری که به شیوههای گوناگون به تعلیم مردم و آموزههای اخلاقی ایشان اشاره دارد. شعرا با استفاده از صنایع مختلف ادبی، کلامی پر از پند و اندرز میسرایند و با استفاده از تمثیلهای مختلف به فهم مسائل خوب و بد زندگی کمک میکنند. این مقاله که جایگاه ادبیات تعلیمی در قصاید را مورد بررسی قرار میدهد، به سیر تحول این نوع ادبی و تعلیمات دینی و مذهبی، آموزشهای اخلاقی- عرفانی و تعلیمات سیاسی- اجتماعی در قصاید شاعران بزرگ قصیدهسرای پارسی میپردازد.