تأثیر دادههای پایه و مقیاس زمانی در انتخاب روش منطقهبندی خشکسالی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی آب
2 گروه مهندسی آب، دانشکده فنی و مهندسی ، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
doi
چکیده
یکی از مسائلی که در مطالعات خشکسالی مورد بحث است توسعه مطالعات نقطهای به گستره مکانی و بهعبارت بهتر مطالعات منطقهای خشکسالی میباشد. در بخش اول در این تحقیق بهمنظور بررسی اثر تغییرات ایجاد شده در توزیع احتمالاتی مقادیر بارندگی در روش SPI بر توزیع مکانی خشکسالی، ابتدا از بارش و سپس از SPI بهعنوان داده پایه استفاده شد. نتایج بهدست آمده برحسب مقیاس زمانی و روش مورد استفاده در تحلیل منطقهای در حوضه آبریز تالاب انزلی کاملاً متفاوت بود. نتایج بهدست آمده نشان داد با کاهش تداوم زمانی مورد مطالعه به کمتر از 1 سال، درحالیکه با استفاده از شاخص SPI منطقه کاملا همگن است و کل حوضه عملاً یک منطقه بهحساب آورده میشود، از نظر بارش منطقه همگن بهشمار نمیآید. نتیجه مهم بهدست آمده آن بود که در تحلیل مکانی خشکسالی، برخلاف آنچه که مرسوم است باید ابتدا منطقهبندی بر اساس بارش صورت پذیرد و سپس در زونهای بهدست آمده خشکسالی مورد بررسی قرار گیرد. در بخش دوم تحقیق مقایسهای بین سه روش معمول در تحلیل منطقهای یعنی خوشهبندی سلسله مراتبی، خوشهبندی افرازی و گشتاورهای خطی بر روی مقادیر بارندگی و همینطور SPI صورت گرفت. نتایج نشان داد استفاده از روش گشتاورهای خطی در مقابل روشهای خوشهبندی، در منطقه مورد مطالعه، مناسبتر است. نتیجه مهم بهدست آمده از این بخش آن بود که با کاهش مقیاس زمانی مورد مطالعه تفاوت میان روشهای منطقهبندی معنی دارتر و انتخاب روش منطقهبندی از اهمیت بیشتری برخوردار میگردد.