پیشبینی تعارضات زناشویی بر اساس طرحوارههای ناسازگار اولیه، دشواری در تنظیم هیجانی و تمایز یافتگی خود در زوجین
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار، گروه راهنمایی و مشاوره، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران ( نویسنده مسئول ) nezhadmohamad@kiau.ac.ir
doi
10.30495/jwsf.2020.567753.1278چکیده
چکیدهپژوهش حاضر با هدف پیشبینی تعارضات زناشویی بر اساس طرحوارههای ناسازگار اوّلیه، دشواری در تنظیم هیجانی و تمایز یافتگی خود در زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره انجام گرفت. روش تحقیق از نوع همبستگی بود و جامعۀ آماری این پژوهش زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره بود که تعداد 120 زوج با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. دادههای پژوهش با استفاده از پرسشنامههای تعارضات زناشویی تجدیدنظرشده MCQ-R، (1386)، طرحوارۀ یانگ (نسخه سوّم فرم کوتاه ،2005)، دشواری در تنظیم هیجانی DERS، (2004) و تمایزیافتگی خود DSI، (1998)، گردآوری شد. اطّلاعات گردآوری شده با روش آماری تحلیل رگرسیون همزمان و گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها نشان دادند مؤلفّههای طرحوارههای ناسازگار اوّلیه تأثیرات معناداری بر تعارضات زناشویی نداشتند. همچنین از بین مؤلفّههای دشواری در تنظیم هیجانی، دشواری کنترل تکانه و دسترسی محدود به راهبردهای تنظیم هیجانی و از بین مؤلفّههای تمایزیافتگی خود، مؤلفّههای جایگاه من و هم آمیختگی با دیگران، پیشبینی کنندههای تعارضات زناشویی بودند. براساس نتایج این پژوهش زوجینی که تمایزیافتگی کمتری دارند، انعطافپذیری کمتری دارند، احتمالاً در برابر اضطراب مزمن زناشویی آسیب پذیرترند و توانایی استفاده از راه حلّ منطقی در رفع مشکلات زندگی را ندارند. هر چه زوجین از میزان دشواری در تنظیم هیجانی بیشتر و تمایز یافتگی خود کمتری برخوردار باشند بیشتر مستعد نارضایتی زناشویی و تعارضات زناشویی هستند.کلید واژگان: تعارضات زناشویی، طرحوارههای ناسازگار اوّلیه، دشواری در تنظیم هیجانی، تمایز یافتگی خود