تصویر کودکان از کووید ۱۹: خط سیر مسائل تجربه شده از بستریشدگان در بیمارستانهای کودکان تهران
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزش علوم اجتماعی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
doi
10.22059/ijsp.2024.336674.670975چکیده
همهگیری بیماری کووید-19 در سراسر جهان تبدیل به یک مسئلۀ اجتماعی-پژشکی شده و افراد بسیاری از جمله کودکان را مبتلا کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربۀ زیستۀ کودکان مبتلاشده به کووید-19 انجام شده است. کودکانی که به دلیل وخامت و شدت بیماری، تجربۀ بستری کوتاهمدت یا میانمدت در بیمارستان را داشتهاند. جهت دستیابی به هدف تحقیق از روش کیفی با رویکرد پدیدارشناسانۀ تفسیری استفاده کرده است. به این منظور با 14 نفر از کودکان مبتلا شده مصاحبههایی نیمه ساختاریافته و عمیق انجام شد، و برای گزینش آنها روش نمونهگیری هدفمند به کار گرفته شد. یافته-های حاصله از پژوهش در سه مقولۀ اصلی پیش از ابتلا (ناشناختگی ویروس و تفاوت در اهمیتدهی)، حین ابتلا (بستری با تأخیر، تجربۀ درد فزاینده، احساس ترس زیاد و ناراحتی فزاینده) و پس از ابتلا (تشدید انزواگرایی، الزامآوری رعایت نکات بهداشتی، انگ اجتماعی، احساس بیقدرتی سوبژکتیو، احساس ناامنی روانی در اثر پوشش خبری-رسانهای، گسستهای روانی، مرکزیت توجهات مادرانه و تشکیک در عدالت خداوندی) دستهبندی و تشریح شدند. با توجه به یافتههای تحقیق، میبایست مدلهای کارآمدی همچون بازتوانی به ویژه بازتوانی جسمانی و عاطفی-روانی جهت تسکین، تعدیل، جبران و ترمیم اثرات نامطلوب کووید- 19 در کودکان مبتلا شده را به کار بست تا زندگی آنان به حالت عادی و حالت ماقبل تجربۀ بیماری برگردد.