بررسی ازدواج فرزندخوانده با سرپرست در حقوق ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مطالعات زنان، دانشگاه ادیان و مذاهب قم، دانشکده زن و خانواده، قم، ایران(نویسنده مسؤول)
2 استادیار، دانشگاه ادیان و مذاهب قم، دانشکده زن و خانواده، قم، ایران
doi
10.30495/jwsf.2020.1876484.1395چکیده
یکی از موضوعات مهم خانواده، موضوع فرزندخواندگی است. قانون گذار از سالهای گذشته به این موضوع توجه نموده است زیرا کودکی انسان معمولاَ تأثیرات قابل توجهی در بزرگسالی فرد دارد. در سال 1392 تبصره ی ماده ی 26 قانون حمایت از کودکان بی سرپرست و بد سرپرست امکان ازدواج فرزندخوانده با سرپرست را در صورت وجود مصلحت برای فرزندخوانده بلامانع برشمرد. به لحاظ فقهی و با عنایت به احکام اولیه منعی برای این ازدواج وجود ندارد لکن تبصرهی مذکور به لحاظ فقهی و حقوقی محل تأمل بسیاری از حقوقدانان، کارشناسان ودغدغه مندان مسائل خانواده است چرا که با نظم عمومی جامعه و اخلاق حسنه مغایرت داشته، از سویی عدم وضوح در مفهوم مصلحت در بیان قانون گذار و نیزخدشه دار شدن فضای تربیتی برای فرزند خوانده در اثر خلط ارتباط فرزندخواندگی و ارتباط محتمل همسری و همچنین حرجی بودن این ازدواج و نیز برهم خوردن امنیت روانی مادر خوانده و پدرخوانده به جهت بستر فراهم سوءظنها پیشنهاد می گردد قانونگذار درقالب احکام ثانویه در مادهی مذکور تجدید نظر نماید.
