خوانش رواقی غزلهای حافظ
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران. (نویسنده مسئول)
2 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
10.71630/parsadab.2024.1106313چکیده
در این پژوهش پس از واکاوی مبانی فلسفه رواقی، کوشیدهایم تا ضمن آشنایی با فنون روانشناختی و رهنمودهای رواقی به بررسی غزلیات حافظ و یافتن ردپای فلسفه رواقی در شعر وی بپردازیم و جنبهای دیگر از گستره نظام اندیشگی حافظ را آشکار نماییم. از اینرو با نظر به فنون رواقی یعنی تجسم منفی، دوگانگی کنترل، تقدیرگرایی... و رهنمودهایی چون پرهیز از خشم، غصه، شهرتطلبی... که شیوه عملی فلسفه زندگی رواقی را شکل میدهند، با روش توصیفی-تحلیلی بر پایه منابع اسنادی، فنون و رهنمودهای آنها در شعر حافظ بررسی میگردد. نتایج یافتهها نشان می¬دهد که با توجه به شباهت زمانه و زمینه حافظ و رواقیون، به لحاظ فضای ناآرام اجتماعی، اشتراکنظر دو طرف در ترک اموری است که باعث میشود آرامش فرد بر هم بخورد؛ مانند شهرتطلبی، خشم، غصه و زندگی مجلّل و پرداختن به امور شادیبخش و خرسندآفرین چون زندگی در حال و مرگاندیشی. حافظ و رواقیون انسان را از امور خارج از کنترل بر حذر میدارند؛ بدین نحو که تقدیرگرایی را نسبت به گذشته درست میدانند اما آینده را امری ساختنی و قابل تغییر، خویشتنداری بهعنوان فن روانشناختی در هر دو نظرگاه، نقد حالی است که در قالب قناعت و فقر و درویشی میگنجد. خدای رواقیون نیز همچون خدای حافظ، عاشق، خطاپوش و آزادیخواه است