پیش بینی پایداری براساس دلبستگی به خدا، امید به زندگی و شادکامی در فرهنگیان زن بازنشسته خمینی شهر
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه مشاوره خانواده، واحد خمینی شهر ، دانشگاه آزاد اسلامی ، خمینی شهر، ایران
2 استادیار، گروه مشاوره ، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی ، اصفهان، ایران ( نویسنده مسئول ) javadzadeh@iaukhsh.ac.ir
doi
10.30495/jwsf.2021.1917302.1521چکیده
هدف از این پژوهش پیشبینی پایداری بر اساس دلبستگی به خدا، امید به زندگی و شادکامی در فرهنگیان زن بازنشستهی خمینیشهر بود. روش پژوهش همبستگی از نوع پیشبینی و جامعه آماری شامل کلیه فرهنگیان زن بازنشسته ی خمینیشهر در سال 1399 که تعدادشان 167 نفر بود. با استفاده از جدول مورگان برحسب تعداد جامعه آماری 113 نفر حجم نمونه برآورد گردید که درنهایت حجم نمونه با احتساب ریزش آماری به 100 نفر کاهش پیدا کرد. ابزار گرداوری اطلاعات شامل پرسشنامه پایداری داکورث (2007)، پرسشنامه دلبستگی به خدا بک و مک دونالد(2004)، پرسشنامه امید به زندگی اسنایدر (۱۹۹۱) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد آرگایل، مارتین و کروسلند(1989) بود. تجزیهوتحلیل دادهها در دو سطح آمار توصیفی(میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) با استفاده از نرمافزار spss-22 انجام شد. نتایج نشان داد که به ترتیب دلبستگی به خدا(β=0/49)، شادکامی(β=0/23) و امید به زندگی(0/42=β) مشترکا، 5/47 درصد توانایی پیشبینی پایداری فرهنگیان زن بازنشسته را داشتند. همچنین نتایج نشان داد زیرمؤلفههای دلبستگی به خدا( ارتباط باخدا، توکل و توجه به خدا)، 2/34 درصد توانایی پیشبینی پایداری را داشتند و زیر مؤلفههای امید به زندگی( تفکر عاملی و تفکر راهبردی)، 9/37 درصد توانایی پیشبینی پایداری را در سطح معناداری p≤0.01 دارا بودند.