علل و انگیزۀ رویکرد تعلیمی در منظومۀ غنایی جمال و جلال محمد نزل آباد(قرن نهم هجری)
نویسندگان
1 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.71630/parsadab.2025.1213897چکیده
مثنوی جمال و جلال(808 ه. ق) در بحر خفیف و در 4735 بیت، از محمّد نزل آباد(قرن نهم هجری) از شاعرانِ عارف دورۀ تیموری است. موضوع اصلی این منظومۀ غنایی شرح عشق و دلدادگی شاهزاده جلال به دختری از سرزمین پریان، بنام جمال است که در کوه قاف مسکن دارد. در این منظومۀ عرفانی، عاشق و معشوق بعد از تحمل ِسختیها، مهالک، منازل و طرایق به وصال هم میرسند و در آغوش هم میمیرند و همچون قهرمانان حکایتهای عارفانه، از طریق فنا به بقا میرسند. گونۀ ادبی شعرتعلیمی حدود و ثغور خاصی ندارد و در بطن و جوف اغلب مضامین شعر فارسی از جمله ادب غنایی جاری و ساری است و این امر بدان سبب است که برای شاعران عارف حکایت بهانهایی برای طرح مباحث تعلیمی بوده است. مقالۀ حاضر میکوشد تا با روش توصیفی به علل و انگیزه رویکرد تعلیمی منظومۀ جمال و جلال بپردازد. براساس دستاورد تحقیق با توجه با اینکه محمد نزل آباد از شاعران عارف زبان فارسی است و برای عُرفای شاعری که اخلاق مدار بودند، توجه به مسائل اخلاقی، تهذیب نفس و سیر و سلوک باطنی مهم بوده وآنان، مخاطبان خود را نیز به اخلاق نیک و تزکیة درون دعوت میکردهاند، این امر در انگیزۀ کاربرد مضامین تعلیمی در منظومه جمال و جلال نقش خیلی مهمی دارد. بدین سبب است که محورمهم بحث ارزشهای اخلاقی در مثنوی جمال و جلال تکیه بر کرامت وشرافت انسانی است.