اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی، رضایت زناشویی و خود تاب آوری زنان مبتلا به یائسگی زودرس مراجعه کننده به مرکز بهداشت
نویسندگان
1 استاد، گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاداسلامی، ساری، ایران (نویسنده مسئول) hasanzadeh@iausari.ac.ir
2 گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاداسلامی ، ساری، ایران
3 استادیار، گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاداسلامی ، ساری، ایران
doi
10.30495/jwsf.2021.1934430.1588چکیده
یائسگی زودرس، در کنار مشکلات جسمی، با مشکلات روانی همچون اضطراب، افسردگی، کاهش تابآوری و مشکلات سازگاری زناشویی همراه است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی، رضایت زناشویی و خود تاب آوری زنان مبتلا به یائسگی زودرس مراجعه کننده به مرکز بهداشت بود. در این پژوهش نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون، تعداد 32 نفر از زنان مبتلا به یائسگی زودرس مراجعه کننده به مراکز بهداشت شهرستان ساری به عنوان نمونه در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. برای گردآوری دادهها از سه پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، فرم کوتاه رضایت زناشویی و پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون (2003) استفاده شد. پس از اجرای پیش آزمون، پروتکل 8 جلسه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای گروه آزمایش اجرا شد درحالیکه گروه کنترل فقط در سنجشهای پیش آزمون و پس آزمون شرکت کردند. پس از تحلیل آماری داده ها با کوواریانس چندگانه در بسته آماری SPSS25، نتایج نشان دادند که مداخله درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد توانسته است کیفیت زندگی، رضایت زناشویی، خود تاب آوری و مولفه های آن ها را در زنان مبتلا به یائسگی زودرس مراجعه کننده به مرکز بهداشت افزایش دهد. در نتیجه میتوان رواندرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد را به عنوان روش درمانی اثربخش در بهبود شاخصهای سلامت روان زنان مبتلا به یائسگی زودرس مورد استفاده قرار داد.کلمات کلیدی: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، کیفیت زندگی، رضایت زناشویی، خود تاب آوری، یائسگی زودرس