تبیین نقش میانجی استرس شغلی در تأثیر تعارض کار- خانواده بر تمایل به ترک شغل کارکنان زن
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
2 استادیار گروه مدیریت آموزشی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران، (نویسنده مسئول). s.salimi@iauzah.ac.ir
doi
10.30495/jwsf.2022.1953298.1663چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر تعارض کار- خانواده بر تمایل به ترک شغل با نقش میانجی استرس شغلی بود. در این مطالعه توصیفی همبستگی، جامعه آماری کارکنان زن ادارات دولتی شهر زاهدان به تعداد 870 نفر بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان (1970) تعداد 275 به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تعارض کار-خانواده کارلسون، کاکمر و ویلیامز(2000)، استرس شغلی استاینمتز (1997) و تمایل به ترک شغل کیم و وانگ (2007) بود. روایی محتوایی پرسشنامه ها مورد تأیید قرار گرفت. اعتبار پرسشنامه ها براساس ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب 90/0، 79/0 و 89/0برآورد گردید. داده های پژوهش با استفاده از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری و از طریق نرم افزارspss23 و Lisrel8.8 مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های بدست آمده از مدل معادلات ساختاری نشان داد که تعارض کار- خانواده بر تمایل به ترک شغل (24/0)؛ تعارض کار- خانواده بر استرس شغلی (43/0)؛ استرس شغلی بر تمایل ترک شغل (26/0) تأثیر مستقیم دارد. همچنین تعارض کار- خانواده بر تمایل به ترک شغل کارکنان زن ادرات دولتی شهر زاهدان از طریق استرس شغلی (57/0) تأثیر غیر مستقیم دارد.
