اثر بخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی - مذهبی اسلام محور بر آشفتگی روانشناختی، احساس گناه و کیفیت رابطه زناشویی ادراک شده مادران دانشآموزان کم توان ذهنی آموزشپذیر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی، واحد تبریز ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تبریز، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ، واحد تبریز ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تبریز ، ایران ( نویسنده مسئول ) m.alivand@iaut.ac.ir
3 استادیار ، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی ,تربیتی ، واحد تبریز ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تبریز، ایران
doi
10.30495/jwsf.2023.1975613.1790چکیده
هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی – مذهبی اسلام محور بر آشفتگی روانشناختی، احساس گناه و کیفیت رابطه زناشویی ادراک شده مادران دانشآموزان کم توان ذهنی آموزشپذیر بود. این پژوهش، مطالعهای نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پس آزمون و گروه کنترل بود؛ جامعه آماری کلیه مادران دانشآموزان کم توان ذهنی آموزشپذیر که در سال تحصیلی 1399-1400 در مدارس ابتدایی استثنایی شهر تبریز پرونده داشته و مشغول تحصیل بودند، شامل میشد. از این بین 24 نفر نمونه بصورت جایگذین تصادفی در 2 گروه 12 نفری گروه آزمایش و گروه کنترل انتخاب شدند. با توجه به ساخت و اهداف تحقیق، از روش نمونهگیری هدفمند برای انتخاب نمونه استفاده شد. ابزارهای مورد استفاده، پرسشنامه آشفتگی روانشناختی داس (1995) و مقیاس کیفیت رابطه ادراک شده فلچر (2002) بود. گروه آزمایش برنامه آموزش رویکرد معنوی – مذهبی (11 جلسه) و گروه کنترل برنامه آموزشی دریافت نکردند. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی – مذهبی اسلام محور بر آشفتگی روانشناختی، احساس گناه و کیفیت رابطه زناشویی ادراک شده مادران دانشآموزان کم توان ذهنی آموزشپذیر اثر بخش است. براساس نتایج بدست آمده از این پژوهش میتوان بیان کرد،آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی - مذهبی اسلام محور میتواند به عنوان مداخله تکمیلی جهت کاهش و بهبود مشکلات روانشناختی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی به کار رود.
