اثربخشی زندگی درمانی بر اشتیاق به زندگی، امید به زندگی و پيروي كلي و اختصاصي زنان مبتلا به ديابت نوع دو
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
2 استاد، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران (نویسنده مسئول).
doi
10.82322/jwsf.2025.306-1858چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی زندگی درمانی بر اشتیاق به زندگی، امید به زندگی و پيروي كلي و اختصاصي زنان مبتلا به ديابت نوع دو بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به کلینیک تخصصی دیابت شهرستان ساری در سال 1401 با تعداد 42 نفر بود. برای انتخاب نمونه 30 نفر از این افراد که تشخیص دیابت نوع دو را دریافت کردهبودند و معیارهای ورود به مطالعه را داشتند با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه 15 نفره کنترل و آزمایش قرار گرفتند سپس در هر دو گروه در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری پرسشنامههای اشتیاق به زندگی، امید به زندگی و پيروي كلي و اختصاصي در اختیار آزمودنیها قرار گرفت. مداخله زندگی درمانی برای گروه آزمایش به مدت 8 جلسه (گروهی و هفتگی) 90 دقیقهای انجام پذیرفت. برای گروه کنترل مداخله آموزشی صورت نگرفت. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته به وسیله نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها نشاد دادند زندگی درمانی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو به ترتیب برای متغیر های اشتیاق به زندگی (F=14/318 ، P=0/001 ، n=0/338)، امید به زندگی (F=15/147 ، P=0/001 ، n=0/351)، پيروي كلي (F=6/663 ، P=0/015 ، n=0/192) و پيروي اختصاصي (F=9/697 ، P=0/004 ، n=0/257) اثر بخش بود و این نتیجه تا زمان پیگیری نیز تداوم داشت که میتوان از این درمان در کنار سایر روشهای درمانی پزشکی در درمانگاه های مختص دیابت در جهت کاهش نیازها و مشکلات روانشناختی زنان مبتلا به این بیماری بهره برد.