اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر خودتفسیری و تنظیم هیجان بینفردی در دختران دچار اختلال بدریخت انگاریبدن
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران (نویسنده مسئول).
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، گرگان، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران.
doi
10.82322/jwsf.2025.304-1841چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تاثیر آموزش تنظیم هیجان بر خودتفسیری و تنظیم هیجان بینفردی در دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن بود. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون به همراه گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن در کلینیک پویش فهیم شهر تهران در سال 1400 تشکیل دادند، که از بین آنان تعداد 30 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش مقیاس اصلاحشده ییل_براون برای اختلال بدشکلی بدن، پرسشنامه خودتفسیری هاردین و پرسشنامه تنظیم هیجان بین فردي هافمن بودند. گروه آزمایش مهارت تنظیم هیجان مبتنی بر مدل گراس در طی 8 جلسه 60 دقیقهای دریافت نمودند. نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان بر خودتفسیری و تنظیم هیجان بینفردی در دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن تاثیر معنادار داشته است (0/05>P). بر اساس یافته های پژوهش می توان گفت که آموزش تنظیم هیجان منجر به کاهش خودتفسیری مستقل، افزایش تنظیم هیجانی بینفردی دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن شده است.
