اثربخشی طرحواره درمانی بر انعطافپذیری روانشناختی و سازگاری پس از طلاق در زنان مطلقه
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول).
2 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.82322/jwsf.2025.1103770چکیده
طلاق یکی از مهمترین دلایل بر همزننده بهداشت روان افراد است که میتواند موجب بروز آسیبهای روانی و اجتماعی بسیاری گردد، لذا انعطافپذیری روانشناختی و سازگاری پس از طلاق بهعنوان چارچوبی بهمنظور درک آسیبشناسی روانی و سلامت روان مطرح میگردد. از این رو هدف مطالعهی حاضر، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر انعطافپذیری روانشناختی و سازگاری پس از طلاق در زنان مطلقه بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعهی آماری پژوهش شامل تمامی زنان مطلقه ساکن شهر شیراز در سال 1400 بود. به روش نمونهگیری هدفمند تعداد 40 نفر انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. افراد گروه آزمایش به مدت هشت جلسه هر هفته یک بار مورد آموزش طرحواره درمانی قرار گرفتند. جهت گردآوری دادهها از پرسشنامهی انعطافپذیری روانشناختی دنیس و وندروال (2010) و پرسشنامهی سازگاری پس از طلاق فیشر (1976) استفاده شده است. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از روش تحلیل واریانس اندازههای مکرر استفاده شد. نتایج نشان داد که طرحواره درمانی انعطافپذیری روانشناختی و سازگاری پس از طلاق را بهبود میبخشد (05/0> p ). از این رو، آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی جهت افزایش انعطافپذیری روانشناختی و سازگاری پس از طلاق در زنان مطلقه پیشنهاد میگردد.