فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه : هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش روان نمایشگری و توانمندسازی روان‌شناختی بر علائم روان‌شناختی و ناگویی هیجانی زنان زندان بود. روش پژوهش : روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با یک گروه کنترل و جامعه آماری شامل زنان زندان نسوان شهر اصفهان در سال 1403 بود که از بین آن‌ها به روش نمونه‌گیری در دسترس 54 نفر انتخاب و با تخصیص تصادفی در سه گروه 18 نفره جایگزین شدند. با استفاده از پرسشنامه‌های ناگویی هیجانی تورنتو تیلور (1986) و فرم کوتاه سیاهه نشانگان اختلال فرانک و همکاران (2017) داده‌ها جمع‌آوری شدند. گروه آزمایش 1 جلسات آموزشی توانمندسازی روان‌شناختی و گروه آزمایش 2 جلسات روان نمایشگری را در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. داده‌های به دست آمده در دو سطح آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر) با نرم‌افزار Spss نسخه 24 تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته ها : نتایج نشان داد که آموزش روان نمایشگری و آموزش توانمندسازی روان‌شناختی باعث کاهش علائم روان‌شناختی و ناگویی هیجانی زنان زندانی شده است و این اثر در مرحله پیگیری نیز ادامه داشته است (p≤0.05). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که در مرحله پس‌آزمون علائم روان‌شناختی بین اثربخشی دو مداخله تفاوتی وجود ندارد درحالی‌که در متغیر ناگویی هیجانی بین اثربخشی دو رویکرد آموزشی در هر دو مرحله پس‌آزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد(p≤0.05)، بنابراین آموزش روان نمایشگری تأثیر بیشتری بر بهبود ناگویی هیجانی داشته است. نتیجه گیری : در نتیجه روانشناسان زندان می‌توانند از این دو رویکرد برای ارتقای سلامت روان‌شناختی زندانیان بهره ببرند.