حوزویان، پزشکی مدرن و بیماریهای همهگیر سنخشناسی مقدماتی الگوهای مواجهه حوزویان با بیماریهای همهگیر در دوره قاجار و پهلوی اول
نویسندگان
1 مدیر گروه نظرسنجی موسسه عالی پژوهش تأمین اجتماعی ، تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهشگری دانشگاه تهران ، تهران. ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهشگری دانشگاه تهران ، تهران، ایران
doi
10.22059/ijsp.2023.94844چکیده
پس از انقلاب میکروبشناختی در پزشکی و تغییر در مواجهه با بیماریهای همهگیر، چالشهایی میان دستورات پزشکی جدید و احکام دینی به وجود آمد. چالشها، طیف مختلفی از واکنشها را به همراه داشتند: از تقابل کامل تا تبعیت و از تلفیق پذیرش- سرکشی تا حمایت و همافزایی. بررسی الگوهای تعاملی و تقابلی این دو نهاد، اهمیت جامعهشناختی فراوان دارد. پژوهش حاضر تلاش میکند تا با رویکردی کیفی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و سنخشناسی وبری، یکی از مهمترین لحظات رویارویی حوزویان با پزشکی مدرن، یعنی دوره قاجار و پهلوی اول را بررسی کند. این پژوهش تلاش میکند تا پاسخی برای پرسشهای ذیل بیابد: انواع سنخهای مواجهه حوزویان با شیوع بیماریهای واگیردار کدامند؟ معنای ذهنی روحانیت به مثابۀ یک گروه اجتماعی درباره مداخله در امر بهداشت عمومی چه بوده است؟ هرکدام از اشکال پذیرش یا ستیز با پزشکی مدرن، در چه شبکهای از ارزشها جای گرفته است؟ بر اساس یافتههای پژوهش، واکنشهای حوزویان به بیماریهای همهگیر، ذیل شش سنخ توصیفی قابل توضیح است. این موارد نسبت به سه متغیر «امر اجتماعی»، «پزشکی مدرن» و «جایگاه ماوراءالطبیعه در تفسیر» برساخت شدهاند. نتایج این پژوهش نشان میدهد که سنخ غالب مواجهه با پزشکی مدرن، «طب جدیدپذیر» بوده و هرچه پیشتر میآییم، درک بیماری به مثابه امری فردی، به سوی درک اجتماعی از بیماری حرکت میکند. به تناسب آن نیز حوزویان در رسالههای علمیه میانجیهای اجتماعی را در نظر میگیرند. جایگاه ماوراءالطبیعه نیز به طور بنیادین متزلزل نشده، بلکه تنها از علت نزدیک به علت دور تبدیل شده است.