شناسایی و اولویتبندی ویژگیهای خانههای سنتی شیراز با روش (AHP)
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه زابل، زابل، ایران.
2 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
3 استادیار، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد دماوند، دانشگاه آزاد اسلامی، دماوند، ایران.
doi
https://doi.org/10.82545/uf.2024.1025326چکیده
پژوهش حاضر باهدف ارائه الگوی مناسب طراحی مسکن در راستای استفاده از انرژی خورشیدی و عناصر اقلیمی و فضایی معماری سنتی خانههای شیراز انجام شد. اين پژوهش ازلحاظ ماهیت توصيفی- تحليلی و ازنظر هدف کاربردی است؛ و گردآوری اطلاعات از دو روش کتابخانهای و میدانی تحقق یافت. در این خصوص پس از مطالعات کتابخانهای با 5 نفر از افراد متخصص حوزه معماری مصاحبه و پس از استخراج شاخصها الگوهایی جهت مسکن معاصر ارائه شد. پس از بررسی شاخصهای معماری خانههای سنتی (استفاده از آب، بهره گیر حداکثری باد، استفاده از نور، تأمین خنکی با سایه، استفاده از فضای سبز، تناسبات و ترکیببندی عناصر معماری، مصالح، طراحی معماری پایدار فضاها، جهتگیری بنا و سازماندهی فضاها) و راهكارهای معماری اقليمی و انرژی فعال (جهتگیری و فرم بهينه، ظرفیت هدایت حرارتی جدارها، سایهبان و جدارهای نور گذر و...)، محاسبات انرژی و معاصر سازی این شاخصها (استفاده از حیاط مرکزی (اتریوم)، ایجاد بازشو بالای سرپله، سایهبانهای متحرک، سایهبانهای ثابت و متخلخل، شیشه 3 جداره با گاز میانی آرگون، استفاده از بلوک لیکا و ...) نتایج حاکی از آن است که میتوان با الگوهای بهينه ارائهشده، مسكن همساز با اقلیم را طراحی نمود که بتواند، حداكثر آسايش حرارتی را برای ساكنان فراهم نماید و مصرف انرژی را کاهش دهد.
