تحلیل و ارزیابی تحقق شهرهای هوشمند در ایران (نمونه موردی: کلانشهر شیراز)
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.
2 دانشیار گروه معماری و شهرسازی واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.
3 دانشجوی دکتری شهرسازی واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.
doi
https://doi.org/10.82545/uf.2025.1120708چکیده
هوشمندسازی شهرها فقط به معنی افزایش تکنولوژی و مکانیزه شدن آنها نیست، بلکه زمانی یک شهر هوشمند است که در همه زمینههای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، زیستمحیطی و حکمروایی هوشمند و بهینه باشد. استفاده از منابع انرژی کمتر و بهرهوری بیشتر از ضرورتهای هوشمندسازی شهرها میباشد. این تحقیق به بررسی و رتبهبندی شاخصهای شهر هوشمند در شهر شیراز میپردازد. برای این منظور، نظرات ۳۸۴ نفر از اساتید، مسئولان شهری و مردم شهر شیراز جمعآوریشده است. شش مؤلفه اصلی شامل اقتصاد هوشمند، حملونقل هوشمند، شهروند هوشمند، محیطزیست هوشمند، زندگی هوشمند و حکمروایی هوشمند موردبررسی قرارگرفته است. استفاده از روش پژوهش کتابخانهای و پرسشنامهای. نظرات 384 نفر از اساتید، مسئولان شهری و مردم شهر شیراز جمعآوریشده است. شش مؤلفه اصلی شامل اقتصاد هوشمند، حملونقل هوشمند، شهروند هوشمند، محیطزیست هوشمند، زندگی هوشمند و حکمروایی هوشمند موردبررسی قرار گرفته است. بر اساس نتایج پرسشنامه، اقدامات مدیریت شهری برای استفاده از انرژیهای جدید در شهر شیراز کافی نبوده و نیاز به توسعه بیشتری دارد. استفاده از فناوریهای مدرن محلی در شیراز به میزان مطلوبی انجام شده است، اما حفاظت از محیط طبیعی و اکوسیستمهای محلی نیاز به بهبود دارد. همچنین، مدیریت منابع پایدار و دسترسی به فضاهای سبز نیاز به بهبود دارد. تحقیقی در شهر شیراز انجام شده است که نشان میدهد شهرهای هوشمند نیاز به بیش از فناوری دارند و باید در همه زمینههای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، زیستمحیطی و حکمروایی بهینه باشند. شیراز در حوزههای مختلفی از جمله مردم، اقتصاد، حملونقل، زندگی، حکمروایی و محیطزیست، بهخوبی به اهداف هوشمندی شهری پاسخگو نیست. با این حال، اقتصاد هوشمند و مردم هوشمند به نسبت بهتری عمل کردهاند.