تحلیل معیارهای حکمروایی خوب شهری در کلانشهر اهواز با رویکرد مدیریت شهری

نویسندگان

1 مشاور امور شهری

2 دانشیار جغرافیا و آمایش، دانشگاه شهید بهشتی

3 گروه جغرافيا، واحد ملاير، دانشگاه آزاد اسلامي، ملاير، ايران

doi
چکیده

هدف : پژوهش حاضر با هدف شناسایی و کشف روابط معناداری معیارهای حکمروایی خوب شهری با اصول مدیریت شهری برای کلانشهر اهواز انجام شده است. مواد و روش: در این تحقیق از شیوه میدانی و کتابخانه‌ای استفاده شده است. جامعه آماری شامل شهروندان شهر اهواز است و حجم نمونه برپایه جدول استاندارد مورگان به تعداد ۳۸۴ نفر به دست آمده و ابزار تحقیق شامل پرسشنامه شهروندی است که روایی آن از سوی صاحبنظران آکادمیک و پایایی آن با آزمون آلفای کرونباخ به میزان 801/0 مورد تأیید قرار گرفت. به منظور تحلیل داده‌های حاصل از پرسشنامه از آمار استنباطی در نرم‌افزار SPSS استفاده گردیده که مبتنی بر دو فرضیه تدوین‌شده به منظور بحث متناسب با هدف پژوهش است. یافته‌ها: در ارتباط با مولفه حکمروایی خوب شهری، میزان میانگین حاصل برابر با 67/2 است که کمتر از میانگین مورد انتظار (3) است و ضمن اینکه اختلاف میانگین آن نیز منفی می‌باشد (33/0-). با توجه به اینکه مقدار سطح معناداری کمتر از 05/0 است، بنابراین اختلاف میانگین در سطح اطمینان ۹۵ درصد معنادار است  و فرضیه اول پژوهش، پذیرفته نمی‌شود. همچنین بر اساس نتایج به دست آمده از آزمون تحلیل واریانس یک طرف (532/5) و سطح معناداری 003/0- که کمتر از سطح خطای  05/0 است، فرضیه دوم پژوهش مورد تأیید قرار می‌گیرد. نتیجه‌گیری: به دلیل فراهم نبودن زمینه مشارکت، عدم پاسخگویی مناسب مدیران شهری و مسئولیت‌پذیری ضعیف در میان آنها، عدم شفافیت در برنامه‌ریزی‌ها، منجر به کاهش اعتماد شهروندان به سیستم مدیریت شهری شده است.