تدوین چارچوبی در راستای آسیبشناسی مدیریت توسعه پایدار گردشگری در ایران
نویسندگان
1 دانشجوي دكتري، گروه مديريت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران.
2 استاد، گروه مديريت دولتی، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران.
3 دانشیار، گروه مديريت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران.
doi
10.71572/msds.2024.1039083چکیده
هدف این پژوهش، آسیبشناسی مدیریت توسعه پایدار گردشگری و ارائه چارچوبی برای این موضوع بوده که به صورت توصیفی پیمایشی و کاربردی انجام شده است. به این منظور، در ابتدا با بررسی ادبیات تحقیق و پیشینه پژوهش، چارچوب نظری تحقیق تدوین گردید. بر اساس این چارچوب، مدل مفهومی پژوهش ارائه و فرضیات تحقیق نیز تدوین شدند. به منظور آزمون فرضیات تحقیق، جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان ستاد مرکزی وزارت گردشگری، در نظر گرفته شدند که بالغ بر 90 نفر بودهاند و بهجای نمونهگیری، تمام شماری انجام شده است. در ادامه، پرسشنامههایی که روایی و پایایی آنها تأیید شد، بین 90 نفر توزیع شده و با توجه به عدم نرمال بودن توزیع دادهها، از روش حداقل مربعات جزیی و نرمافزار اسمارت پی ال اس3 برای تحلیلهای آماری استفاده شد. بر اساس مقادیر معنیداری مربوط به فرضیات، همگی تأیید شدند. میزان تأثیر آسیب اجتماعی در ایجاد مانع توسعه پایدار گردشگری برابر با ۵۶۸/۰، میزان تأثیر آسیب اقتصادی در ایجاد مانع توسعه پایدار گردشگری برابر ۷۲۲/۰، میزان تأثیر آسیب نهادی بر ایجاد مانع در توسعه پایدار گردشگری برابر با ۵۸۷/۰ و میزان تأثیر آسیب زیست محیطی بر ایجاد مانع در توسعه پایدار گردشگری برابر با ۸۰۵/۰ میباشد.