تنهایی در شهر: بررسی تجربه ی زیسته ی احساس تنهایی و ارتباط آن با میزان رضایت از زندگی در میان شهروندان بالغ شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار گروه جامعه شناسی دانشگاه آیت الله بروجردی
2 دانشجوی دکتری جامعه شناسی دانشگاه کاشان
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال
doi
چکیده
از مهمترین دغدغهها و مسائل اجتماعی که با ظهور عصر مدرن در جامعه ی انسانی رواج یافته و توجه بسیاری از محققان حوزه ی علوم اجتماعی را بهسوی خود جلب کرده است، دغدغه ی تنزل روابط اجتماعی و تضعیف نگرانکنندۀ پیوندها و نیز کاهش همبستگی اجتماعی است. بدین لحاظ هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی تجربه ی زیسته ی احساس تنهایی و ارتباط آن با میزان رضایت از زندگی در میان شهروندان بالغ شهر تهراناست. این پژوهش از روش پیمایش با رویکرد توصیفی از نوع همبستگی بهره برده و جامعه ی آماری موردبررسی کلیه ی شهروندان بالغ کلانشهر تهران بود که 524 نفر از آنها با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای برای ارزیابی برگزیده شدند. ابزار گرداوری اطلاعات مقیاس کوتاه شده ی احساس تنهایی اجتماعی– عاطفی بزرگسالان (SELSA-S) و مقیاس سنجش رضایت از زندگی باشد، از میزان احساس تنهایی آنها کاسته میگردد و برعکس. از سوی دیگر، مردان، افراد مطلّقه و همسر فوت کرده (SWLS) است. نتایج حاصل از تجزیهوتحلیل اطلاعات نشان دادند که 6/30 درصد از شهروندان در حد متوسط و 6/. درصد آنها در سطح شدید احساس تنهایی را تجربه کردهاند. همچنین، میزان رضایت شهروندان تهرانی از زندگیشان در حد متوسط به بالا ارزیابی شد. یافتههای استنباطی نیز نشان دادند که هراندازه میزان رضایت شهروندان از زندگیشان بیشترنسبت به زنان و افراد متأهل، بیشتر احساس تنهایی میکردند. سایر متغیرهای زمینهای نظیر متغیر اصالت، قومیت، وضعیت سکونت، پایگاه اجتماعی- اقتصادی، سطح تحصیلات و سن هیچ ارتباط معناداری بااحساس تنهایی نداشتند.