تحلیل رویکرد برنامههای توسعۀ جمهوری اسلامی ایران در حفاظت از هوا
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22059/jplsq.2022.328435.2851چکیده
در ایران در سالیان اخیر بهویژه در کلانشهرها آلودگی هوا، افزایش زیادی داشته و به نوبۀ خود سبب ورود خسارات جبرانناپذیر بر سلامتی اشخاص و کیفیت اموال شده است. با توجه به اینکه امکان جبران خسارت ناشی از آلودگی هوا بهدلیل ماهیت و ویژگی خاص آن به میزان کمتری قابل جبران است و بسیاری از خسارات حاصل از آلودگی هوا جبران نشده باقی میماند، قوانین و مقررات حقوقی آلودگی هوا از مهمترین ابزارهای حفاظت از هوا محسوب میشوند. از آنجا که برنامههای توسعۀ کشور، مهمترین اسنادی هستند که در آنها اهداف و راهبردهای توسعه، با توجه به آرمانها، تواناییها، امکانات و شرایط محیطی کشور تدوین میشوند؛ توجه به مسائل حفاظت از هوا در قوانین برنامهای کشور میتواند گام مؤثری در این زمینه باشد. هدف از این نوشتار، بررسی رویکرد برنامههای توسعۀ کشور در حفاظت از هوا، با روش توصیفی– تحلیلی است. با مطالعۀ مواد برنامههای توسعه، روشن شد که مباحث جلوگیری و کاهش آلودگی هوا در حد استاندارد سازمان بهداشت جهانی، پایش و کنترل منابع آلاینده از طریق طرح خوداظهاری، کنترل و مدیریت انتشار گازهای گلخانهای، مقابله با ریزگردها با استفاده از راهکارهای مختلف در برنامههای توسعۀ کشور مورد توجه قرار گرفته است.
