مطالعة نسبت حاشیهنشینی و شکافهای اجتماعی در کلانشهر تهران (مطالعة موردی :خاتونآباد و حصار امیر)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
3 استاد گروه جامعه شناسی سیاسی دانشگاه شاهد(نویسنده مسؤول)
4 دانشیار گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30495/uss.2022.693122چکیده
حاشیهنشینی درمورد شهرها، به مثابة پدیدهای جامعهشناختی، عوارض و پیامدهای بیشماری را متوجه کشورها از جمله جوامع در حال توسعه کرده است. جدا شدن مردم مناطق روستایی از متن فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی خود و حضور در فضای پیرامونی شهرها، علاوه بر آسیب زدن به مهاجران حاشیهنشین، به ظهور شکافهای متعدد در کلانشهرها منجر شده است. شناخت دقیق این وضعیت و ارائة راه حل برای مقابله با پیامدهای مختلف آن، به عنوان هدف این مقاله، مستلزم مطالعة نسبت حاشیهنشینی و شکافهای اجتماعی در این مناطق است؛ بنابراین، در پژوهش حاضر برای مطالعة میدانی، دو منطقة خاتونآباد و حصار امیر در جنوب شرقی کلانشهر تهران، به عنوان جمعیت نمونه انتخاب و با شیوة خوشهای ـ تصادفی، سه محله از هرکدام از آنها مورد مطالعة پیمایشی قرار گرفته است. نحوة مطالعه نیز بر اساس پرسشنامة محققساخته بود. که طبق طیف لیکرت تهیه شده است. در پرسشهای مطرحشده، انواع شکافهای اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس تحلیل و ارزیابی پاسخها و استخراج آمارهای کمی با استفاده از Spss و Excel و... میتوان گفت که تراکم نارضایتی حاصل از توسعة ناموزون و احساس محرومیت نسبی، مشکلات و ضعفهای ساختاری در این مناطق، حدود 67 درصد است و این عدم رضایت، به ظهور انواع شکافها در مناطق حاشیهنشین منجر شده و این مناطق را مستعد کنشهای اعتراضی کرده است.