رمانتیسم اجتماعی در اشعار هوشنگ ابتهاج
نویسندگان
1 دانش آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز
2 دانشجوی رشتۀ آموزش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان
doi
چکیده
فضای سیاسی، اجتماعی و فکری ایران در اوایل قرن بیستم باعث شد ادبیات فارسی با تأثیرپذیری از ادبیات جدید اروپا، وارد مرحلهای تازه به نام «رمانتیسم» شود. امیر هوشنگ ابتهاج از جمله شاعرانی است که دراغلب اشعارش از اصول مکتب رمانتیسم پیروی میکند. در این مقاله ما با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی رمانتیسم اجتماعی در اشعار هوشنگ ابتهاج میپردازیم. هرگاه سایه، سخن از معشوق، لحظۀ وصال، یاد روزگارکودکی، غم، عشق و... به میان میآورد؛ میتوانیم سخنش را از نوع رمانتیسم فردی و احساسی بدانیم؛ اما زمانی که از وطن خویش، ملت ستم دیده آن، فقر، گرسنگی، ظلم، آزادی و... میگوید، میتوانیم آن را از نوع رمانتیسم اجتماعی بدانیم. یافته های این پژوهش نشان میدهد که امیرهوشنگ ابتهاج، شاعری با رویکرد رمانتیسم است که هم رمانتیسم فردی و هم رمانتیسم اجتماعی از بن مایه های اصلی شعر وی است.