فایدهگرایی و جدال متافیزیک و واقعیت؛ تأملی بر مفهوم حق
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق ، دانشگده علوم اداری و اقتصاد دانشگاه اصفهان ، اصفهان ، ایران
2 دانشجوی دوره دکتری تخصصی حقوق عمومی، گروه حقوق عمومی و بینالملل، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
3 دانشیار گروه حقوق عمومی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
4 استادیار گروه حقوق عمومی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jplsq.2021.311558.2589چکیده
در سدۀ هجدهم میلادی، در چارچوب مدرنیتۀ حقوقی که چارچوبی ارزشگراست و مفهوم «حق» را بهعنوان مفهومی انتزاعی و متافیزیکی مورد توجه قرار داده است، نظریۀ فایدهگرایی با استقبال از روش مشاهدۀ تجربی در تحلیلهای حقوقی و توجه به جنبه و کارکرد اجتماعی-اقتصادی حق، بهعنوان یک نظریۀ مستقل مطرح و چالش چگونگی تعامل میان متافیزیک و واقعیت را موجب شد. پژوهش حاضر بهدنبال بررسی این موضوع است که نظریۀ فایدهگرایی چه نسبتی میان متافیزیک و واقعیت و بالتبع چه تحلیلی از ماهیت حق دارد؟ اصل «تحصیل بیشترین رفاه برای بیشترین افراد»، در اندیشة فایدهگرایی، بهخودیخود میتواند چالشی جدی برای مفهوم حق در این اندیشه باشد؛ گویا، فایدهگرایی، قربانی کردن فرد و منافع او (حقوق منتج از نظریۀ حقوق طبیعی مدرن) را برای خیر و رفاه بیشتر مجاز و لازم میداند. اما دقت در نظریات فایدهگرایان نشان میدهد که این نظریه، تنها با ذهنیت گرایی موجود در اندیشۀ حقوق طبیعی مدرن مخالف است؛ بهعبارت دیگر، در بررسی مفهوم حق، صرفاً، تقدم متافیزیک بر واقعیت را برنمیتابد و به همین دلیل، میتواند سازگار با برداشتی نوعی از حق باشد.