ارائه مدل ساختاری فرزندآوری براساس طرحوارههای ناسازگاراولیه با میانجیگری امیدواری
نویسندگان
1
2 دانشکده روانشناسی، دانشگاه ازاد رودهن، رودهن، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، تهران، ايران
doi
https://doi.org/10.82264/arbs.2025.1206396چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل ساختاری فرزندآوری براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه با میانجیگری امیدواری انجام شد. این مطالعه از نوع کمی، توصیفی-همبستگی و با روش مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل والدین دانشآموزان متوسطه دوم مدارس دولتی شهر تهران بود. از میان ۱۴۸۰ نفر، نمونهای ۴۰۰ نفری با استفاده از جدول مورگان و روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای و طبقهای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد فرزندآوری (نخعی و خواجه، ۱۴۰۱)، پرسشنامه طرحوارههای ناسازگار یانگ (۱۹۹۸) و پرسشنامه امید به زندگی (اسنایدر و همکاران، ۲۰۰۷) بودند. تحلیل دادهها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری از طریق نرمافزار SPSS22 و AMOS انجام شد. نتایج نشان داد که طرحواره طردشدگی تأثیر منفی معناداری بر تمایل به فرزندآوری دارد، در حالی که امیدواری زوجین اثر مثبت و معناداری دارد. همچنین مشخص شد بریدگی و طرد، اثر منفی معناداری بر امیدواری دارند (ضریب مسیر: 0.255-، مقدار T: 3.710). تأثیر غیرمستقیم بریدگی و طرد بر فرزندآوری نیز از طریق امیدواری معنادار بود (ضریب مسیر: 0.132-، مقدار T: 2.617). بنابراین، امیدواری نقش میانجی مهمی در رابطه بین طرحوارههای ناسازگار و گرایش به فرزندآوری ایفا میکند.
