نقش تمایزیافتگی و شفقت به خود در پیش بینی تعهدزناشویی زنان متاهل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
3 گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
4 گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
doi
https://doi.org/10.82264/arbs.2025.1206937چکیده
پژوهش حاضر با هدف پیشبینی تعهد زناشویی براساس تمایزیافتگی و شفقت به خود در زنان انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل زنان شهر مشهد در سال ۱۴۰۲ بود که از میان آنها ۳۸۷ نفر به روش نمونهگیری خوشهای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه تعهد زناشویی آدامز و جونز (۱۹۹۷)، پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورن (۲۰۰۰) و مقیاس شفقت به خود نف و همکاران (۲۰۰۳) بود. دادهها با نرمافزار SPSS نسخه ۲۵ و AMOS تحلیل شدند. برای تحلیل از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره گامبهگام استفاده شد. نتایج نشان داد بین تمایزیافتگی، شفقت به خود و تعهد زناشویی رابطه مثبت معناداری وجود دارد(50/0P<). تحلیل رگرسیون نیز نشان داد متغیرهای پیشبین در مجموع ۳۱ درصد از واریانس تعهد زناشویی را تبیین کردند. ضرایب رگرسیون حاکی از آن بود که تمایزیافتگی (50/.β=، 61/12t=) و شفقت به خود (13/0β=، 71/2t=)پیشبینهای معنادار تعهد زناشویی هستند. یافتهها اهمیت توانمندیهای درونفردی نظیر تمایزیافتگی و شفقت به خود را در تقویت تعهد زناشویی زنان نشان میدهد.
