مقایسه اثربخشی مشاوره مبتنی بر نظریه انتخاب گلاسر و معنادرمانی گروهی بر سازگاری زنان در معرض طلاق
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
3 استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
4 استادیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
doi
https://doi.org/10.82264/arbs.2025.1197121چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی مشاوره مبتنی بر نظریه انتخاب گلسر و معنادرمانی گروهی بر سازگاری زنان در معرض طلاق بود. پژوهش حاضر، نیمهآزمایشی و بر اساس طرح پیشآزمون_ پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را زنان در معرض طلاق شهر تبریز که در نیمه دوم سال 1400 به دادگاه خانواده، شورای حل اختلاف و مراکز مشاوره خانواده این شهر مراجعه نموده بودند، تشکیل دادند. از این جامعه، 60 نفر داوطلب واجد شرایط بهروش هدفمند وارد مطالعه شدند و بهروش تصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (20 نفر در هر گروه) تخصیص یافتند. ابزار این پژوهش شامل پرسشنامه مقياس سازگاری زناشویی (اسپاینر و همکاران، 1976) بود. روش تحلیل این پژوهش، آزمون تحلیل کوواریانس تکمتغیره و آزمون تعقیبی بنفرونی بود. یافتهها نشان داد که هر دو مداخله واقعیت درمانی و معنادرمانی بر سازگاری موثر بودند، اما تفاوت معنیداری بین دو مداخله در این متغیر نشان داده نشد (01/0p<). بنابراین واقعیت درمانی و معنادرمانی در افزایش سازگاری زنان در معرض طلاق مؤثر بودهاند و مشاوران و درمانگران ممکن است بهمنظور بهبود این متغیر در زنان در معرض طلاق، از این درمانها استفاده نمایند.
