بررسی تاثیر انعطاف‌پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک بر عملکرد کارکنان از طریق رضایت شغلی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد، دانشکده مدیریت و حسابداری، موسسه آموزش عالی عطار، مشهد، ایران

2 استادیار، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه بین المللی امام رضا (ع)، مشهد، ایران

doi
10.22034/smsj.2025.507174.2122
چکیده

هدف این پژوهش بررسی تأثیر انعطاف‌پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک بر عملکرد کارکنان با میانجی‌گری رضایت شغلی بود. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، پیمایشی است. جامعه آماری شامل مدیران و سرپرستان شرکت‌های کوچک و متوسط شهرک صنعتی توس مشهد (26,308 نفر) بود. بر اساس فرمول کوکران، 379 نمونه به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه‌های استاندارد دویکت و همکاران (2023)، نمل و همکاران (2024)، اسریکانتراجا و سنتیراجا (2013) و القرشی و همکاران (2021) بود. روایی صوری با نظر خبرگان و روایی همگرا و واگرا با تحلیل عاملی تأیید شد. پایایی نیز از طریق آلفای کرونباخ و پایایی مرکب ارزیابی شد. برای تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارهای SmartPLS 4 و SPSS 27 استفاده شد. نتایج نشان داد که انعطاف‌پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک تأثیر معناداری بر رضایت شغلی و عملکرد کارکنان دارند. همچنین، رضایت شغلی به‌صورت مستقیم بر عملکرد کارکنان تأثیر معنادار داشت. در نهایت، یافته‌ها تأیید کردند که انعطاف‌پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک از طریق میانجی‌گری رضایت شغلی بر عملکرد کارکنان تأثیر معناداری دارند.

کلیدواژه‌ها