گفتمان کودک لنگری در مباحث تابعیت؛ حقوق ایران و ایالات متحده ی آمریکا
نویسندگان
1 استادیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22106/jlj.2025.2044640.6090چکیده
قاعده گذاری تابعیت به قاعده گذاری در زمینه مهاجرت گره خورده اســت و از این رو نمی توان در وضع و در تفســیر قواعد حقوقی تابعیت، به مســائل جمعیتی و مهاجرتی بی تفاوت ماند. این ایده دســتاویز بسیاری از راست گرایان در کشورهای مختلف برای محدودســازی تابعیت قرارگرفته و در ایالات متحده آمریکا با مفاهیمی همچون «کودک لنگری» نمود یافته است. کودک لنگری به معنای مهاجرت غیرقانونی به کشــور مقصد، ایجاد کودک در آن کشــور و استفاده از تابعیت آن کودک به منظور کسب مزایای تابعیتی یا اقامتی برای خود است. نوشــتار حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و با نگاهی به بســتر تکوین قواعد حقوقی و همچنین با اســتفاده از روش تطبیقی خرد، ایــن رویکرد انقباضی در برابر مهاجرت را در ایالات متحده آمریکا و ایران بررسی و دغدغه های زیربنای آن را تبیین می کنــد و فارغ از ضرورت پذیرش یا رد مفهــوم کودک لنگری، چهارچوب مفهومی موضوع و جایابی آن را مورد نظر قرار می دهد تا زمینه تحلیل موضوع در حقوق ایران و پژوهش های آینده را فراهم کند. به نظر می رسد دغدغه مشابهی در رابطه با اعطای اقامــت به پدر کودکان متولد از مادر ایرانی و پدر خارجی در چهارچوب ماده واحده سال 1398مطرح است، بی آن که بر حق این کودکان بر تابعیت ایرانی موثر باشد.
