فرایند گذار از بحران طلاق تا دستیابی به صلح زناشویی پایدار: مطالعه پدیدارشناختی تجربه زیسته زوجین
نویسندگان
1 گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
3 گروه مشاوره، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران
4 گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.48308/jfr.2026.241793.2092چکیده
پژوهش حاضر با هدف کاوش در تجربه زیسته زوجینی که پس از اقدام به طلاق، تصمیم به بازگشت و تداوم زندگی مشترک گرفتهاند، انجام شده است. با توجه به افزایش نرخ طلاق در جامعه و اهمیت دستیابی به صلح زناشویی پایدار، این مطالعه تلاش کرده است تا فرآیندها و مؤلفههای مؤثر بر بازسازی رابطه زناشویی را آشکار سازد. روش تحقیق پدیدارشناسی توصیفی بود و مشارکتکنندگان شامل ۱۲ نفر از افراد متأهل(۹ زن و ۳ مرد) بودند که پس از انصراف از طلاق و گذشت دستکم یک سال از بازگشت به زندگی مشترک، معیارهای دستیابی به صلح پایدار را احراز کرده بودند. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شدند. نتایج تحلیل دادهها منجر به استخراج ۳۱۷ کد باز، 105مفهوم اولیه، 17 مضمون فرعی و ۴ مضمون اصلی شد. مضامین اصلی شامل «اراده نامتقارن برای حفظ زندگی مشترک»، «پذیرش و بازنگری همسر مردد»، «تلاش مشترک زوجین برای احیای رابطه» و «تحکیم صلح زناشویی و مراقبت مستمر از رابطه» بودند.نتایج نشان داد دستیابی به صلح پایدار زناشویی فرآیندی تدریجی، چندبعدی و پویا است که نیازمند اراده فردی، تغییر نگرش، مشارکت متقابل، تقویت مهارتهای ارتباطی و اتکای ارزشی و معنوی است