ارائه الگوی ساختاری جهت گیری زندگی بر مبنای ادراک فرزند از رابطه والد -کودک، با نقش واسطه ای خودگویی های درونی دختران دوره دوم متوسطه شهر قم
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران.
2 روانشناسی،علوم انسانی،طلوع مهر،قم،ایران
3 استادیار، گروه روانشناسی،دانشکده ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه طلوع مهر،قم،ایران
doi
10.48308/jfr.2025.236428.1791چکیده
هدف این پژوهش، بررسی رابطه جهتگیری زندگی با ادراک فرزند از رابطه والد -کودک دختران دوره دوم متوسطه شهر قم بود. پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی بود و از بین جامعه این پژوهش که شامل کلیه دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر قم (16833 نفر) در سال تحصیلی 1403-1402 است تعداد 220 نفر به عنوان حجم نمونه با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای تعیین شدند. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش مقیاس فرزند پروری ادراک شده گرولینک (POPS)، پرسشنامه جهتگیری زندگی (LOT) و پرسشنامه خودگویی کالوت (STI) بود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزارهای SPSS- 19 و نرم افزار 24 AMOS- انجام شدند. طبق یافته های مدل پژوهش تعامل با پدر و تعامل با مادر اثر مثبت و مستقیم بر تلقی خوشبینانه و خودگویی مثبت و اثر منفی و مستقیم بر تلقی بدبینانه و خودگویی منفی داشتند، خودگویی مثبت و خودگویی منفی به ترتیب اثر مثبت و منفی معنیداری بر تلقی خوشبینانه داشتند و همچنین خودگویی مثبت و خودگویی منفی به ترتیب اثر منفی و مثبت معنی داری بر تلقی بدبینانه داشتند.
