مادران بیناجنس در آغوشِ تبعیضِ درهمتنیده
نویسندگان
1 دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی. تهران. ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق عمومی. دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/jfr.2025.236352.1782چکیده
«حق» به مثابه عنصر تضمینکننده ترجیحات انسان به ما هو انسان در ساحت تعلق و فارغ از توافقات بینالمللی و داوریهای نظامهای حقوقی داخلی جوامع سیاسی، در کَرنای برابری ارزشی انسان بیناجنس با دیگر دو الگوی زنانه و مردانه کامل میدمد. در این میان، رسالتِ خطیرِ تضمینِ حق بر مادرانگی افراد بیناجنس، بر دوش جوامع سازمانیافته سیاسی که گداری برای تحقق حقوق بنیادین و تضمین اجرای آنها برای مادران بیناجنس قائل نیستند، سنگینی کرده و آنان را از رهگذار نقض حقوق بنیادینِ تعیین سرنوشت و مصونیت از مداخلات ناموجه پزشکی در مظان اتهام نقض صریح حقوق بشر قرار میدهد. این نوشتار در پی آن است تا از رهگذار ارائه مطالعهای تحلیلی و بینارشتهای دغدغه این دسته از مادران را که طبیعت زیست کروموزومی گزینهای چنین فرارویشان قرار داده است، مورد بررسی قرار دهد و این نکته را یادآور شود که مفهوم مادرانگی و کارویژههای ناظر به این نقش، بیش از هر چیز در گروِ درک مفهوم هویت و شناسایی وضعیت بینابینی به مثابه وضعیتی «متفاوت» و نه «دارای اختلال» است که در این صورت مادران بیناجنس که در قلمرو زیست بینابینشان در وضعیت نابرابر بهسر میبرند، اینبار میتوانند فرزندانشان را در حریم امنِ حق بر مادرانگی به آغوش بکشند.